دوره 5، شماره 4 - ( زمستان 1400 1400 )                   جلد 5 شماره 4 صفحات 72-65 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری، گروه روان‌‌‌شناسی تربیتی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران.
2- استادیار، گروه روان‌‌‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران (نویسنده مسئول). ، hnamvar@iau-saveh.ac.ir
3- استادیار، گروه روان شناسی، دانشکده روان‌‌‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
چکیده:   (4074 مشاهده)
هدف: هدف این پژوهش ارائه مدل پیش‌بینی مهارت‌های اجتماعی در نوجوانان تک‌فرزند بر اساس سبک‌های مقابله با توجه به نقش میانجی هوش اخلاقی بود.
مواد و روش ها: روش این پژوهش توصیفی همبستگی از نوع پیش‌بینی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه نوجوانان 16-19 ساله متولد شده در خانواده‌های تک‌فرزند شهر تهران بود. گروه نمونه بر اساس فرمول کلاین از 345 نفر از نوجوانان 16 تا 19 ساله شهر تهران در مناطق 1، 2 و 3 آموزش‌ و پرورش در سال 1398 تشکیل شد که با روش نمونه‌گیری قضاوتی و داوطلبانه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسش‌‌‌نامه مهارت‌های اجتماعی نوجوانان ایندربیتزن و فوستر (TISS)، حاوی 39 عبارت، پرسش‌‌‌نامه مقابله با شرایط پر استرس کالزبیک - فرم کوتاه (CISS-21) دارای 48 عبارت و پرسش‌‌‌نامه هوش اخلاقی لنیک و کیل، دارای 40 عبارت بود. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل مسیر استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد، اثر غیرمستقیم هر سه سبک مقابله مسأله‌مدار (25/0)، هیجان‌مدار (10/0) و اجتنابی (11/0-) بر مهارت‌های اجتماعی معنادار بود که از طریق میانجی‌گری هوش اخلاقی صورت می‌گیرد. اثر مستقیم متغیر درون‌‌‌زای هوش اخلاقی نیز بر مهارت‌های اجتماعی (55/0) هم در سطح 01/0 معنادار به دست آمد. میزان واریانس تبیین‌شده مهارت‌های اجتماعی توسط سبک‌های مقابله و هوش اخلاقی برابر با 31 درصد است.
نتیجه‌گیری: بنابراین هوش اخلاقی از طریق هر یک از سه سبک مقابله‌ با شرایط پراسترس می‌تواند بر مهارت‌های اجتماعی نوجوانان تک‌فرزند تأثیرگذار باشد و این نکته اهمیت آموزش و ارتقای هوش اخلاقی را در افزایش مهارت‌های زندگی اجتماعی این نوجوانان نشان می‌دهد
 
متن کامل [PDF 1436 kb]   (283 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: 1400/5/24 | انتشار: 1400/7/25

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.